Uch kunlik kelinchak...

Odatdagi dam olish kuni, nonushtadan soʻng yoʻl yoqasidagi oʻrindiqda, musiqa tinglab, oʻtgan-ketganni kuzatib, xayol surib oʻtirgan edim.

- Yaxshimisiz Sanjarjon!!!

Jaranglab ketgan ovozdan bir choʻchib tushdimu, beixtiyor ichimda soʻkib ortimga oʻrgildim. Piyodalar yoʻlkasida iljayib turgan ayolga koʻzim tushgach yuzimga yasama tabassum berib salomlashdim. Odatdagidek yelkamdan olib quyuqqina salom alik qilarkan gapini uzoqdan boshladi:

- Sanjarjon...

- Labbay opoy!

- Sizni juda bezor qildimmi?

- Nega unday deysiz opoy! - dedim, iljayib.

- Mendan xafa boʻlganga oʻxshaysiz! Telefonizniyam atay koʻtarmayabsiza? - opoy sinovchan nazar bilan biroz termilib turdilarda, javob olmagach yana soʻzida davom etdi, - Anovuuu, qurmagʻur qiz nevaram eshikni qulfini buzib qoʻyibdi deng, ha deganda ochilmay, ochilsa yopilmay qoladi!

- Usta chaqirib toʻgʻrilash kerak ekanda opoy... - dedim kinoyali ohangda.

U esa kinoyamni tushunmagandek soʻzida davom etdi:

- Qurib ketsin, oʻzi oʻrnatib bergan rakovina boridi-yu, uyam hadeb tiqib qolyabdi, bir koʻrib berasizmi?

"Ey padariga... Bularga yaxshilik qilibam baloga qolasan!" ichimda soʻkib qoʻyaman.

- Quvurga shama tiqilgandirda yana? Rakovina har baloni toʻkadigan joymas-ku!

- Qaydam, balki... Ha yana shu deng, televizorim qotib-qotib qolyapti bir nima qilish kerakmi aaa oʻgʻlim?

- Hoʻp!

Opoyni ovozidan, ayyorona boqishlaridan asabiylashib, nigohimni undan olib qochdim.

- Shunday qilib qachon uyga borasiz?

- Haligi... Bugun tushdan soʻng, agar vaqtim boʻlsa!

- Boʻlsin oʻgʻlim boʻlsin, vaqt toping... - opoy quvlik bilan kulib qoʻydida; - borsangiz bu gal rozi qilaman, - deb barmoqlarini bir-biriga ishqalab qoʻydi.

- Ha...

"Koʻramiz, ziqnadan qancha chiqargin!" xayolimdan oʻtqazdim.

- Unda tushdan keyin kutaman, albatta boring Sanjarjon... Iltimos yana mendan xafa boʻlib yurmang, bilasiz-u ayol boshim bilan... erkaksiz xonadonda shunday tashvish...

- Boraman, boraman... - ayolni hasratini eshitishga toqatim yetmay gapini keskin uzib, - Hoʻp boraman... - dedim.

- Him... Ishondim!

Bosh irgʻab qoʻydimu, oʻrnimga oʻtirgancha opoyni ortidan kuzatib qoldim. Qotmadan kelgan, istarali ayni damda ayyorona qiyofada niqoblangan poyning ismi Mastura, yoshi 55-60 oʻrtasida. Eri yoʻq bir qizi bor, u ham turmushga chiqib uzoqroq viloyatga ketgan. Bilishimcha, ilgari qaysidir maktabda Fransuz tilidan dars bergan ekan. Mahalla kuy, katta kichik shu sababdan ismini aytishmaydi shunchaki "Opoy" deyishadi.

Aslida opoy yomon inson emaslar, lekin yemniyam dagʻal muomalamni notoʻgʻri tushunmasligingiz uchun, basi maʼlumotlarni aytib oʻtayin.

Opoy - shunday insonlar sirasidanki, bunday kishilar biror soʻzni yoki narsani bir martada tushunmaydilar, yoki atayin shunday qiladi! Oʻzlarini sodda koʻrsatish uchunmi; "Nimaga?" degan savolni haddan ziyod koʻp beradilar, ziyoli aʼqilli kishi uchun bemaʼni odat! Yana bir yoqmaydigan odati, manfaatli inson bilan qarindoshdek yaqin boʻlvoladiyu, hamisha ishini tekinga bitirb olish payida boʻladi... Yana bu kimsa oʻziga toʻq, kunlik daromadi tuzukkina boʻlishga qaramay, suhbat boshladi deguncha hadeb bevaligini pesh qilib noliyverishi, oʻta ketgan ziqnaligi rosa meʼdaga urib ketadi.

Adashmasam opoy bilan, bundan uch yil avval yaqindan tanishgan edim. Oʻshanda soddadil onajonim, qandaydir yigʻinda opoy bilan soʻzlashib qolibdi; uylaydigan oʻgʻlim bor - oʻzi qoʻli gul usta, qoʻlidan hamma ish keladi, bitta yaxshi qiz jiyaniz bor ekan deb rosa meni maqtabdilar. Boya tarifini keltirgan Mastura opoy esa, beva ekanligini uyida erkak yoʻqligidan, basi yumishlarda qiynalib qolayotgani aytib, onamdan meni unga yordam berib turishimni soʻrab, evaziga oʻsha qiz jiyani bilan boshlarimizni qovushtirib, qoʻyishda bosh qosh boʻlishini aytib, onamga kelin vaʼda qilibdi. Shu shu boʻldi-yu avvaliga, xushroʻy juft halol ilinjida, keyin savob uchun deb jonim bilan yumushlariga qarashib yurdim. Bora bora opoy xuddi tekin mardikordek boʻlar boʻlmas ishlargayam chiqaraverib, rosa xunob qildi. Aytgan jiyani haqiqatda juda dilbar qiz edi, biroq surishtirib bilsak u allaqachon boshqasiga unashilgan ekan. Opoy shuni bilsada, har gal yosh bolani shirinlik bilan ovragandek quloqqa lagʻmon ilaverdi. Shundan soʻng undan koʻnglim qoldi. Menam ayyorlik yoʻliga oʻtib, bu ayoldan oʻzimni olib qochishga harakat qila boshladim. Lekin shunga qaramay baribir tutilib qolaveraman.

"Bugun maza qilib dam olaman deb oʻylovdingmi? Ana bu ham nasib etmaydigan boʻldi. Oʻylanib oʻtirma, vaʼda berdingmi bajar. Mayli boʻladigan ishni boʻlgani yaxshi, bugunam savobga ishlasang ishlabsanda, yoʻq deyishni bilmaganingdan keyin... Battar boʻl Sanjar laqmi... Ey koʻngilchan koʻnglidan seni!!!" dedim oʻzimni oʻzim koyib qoʻydim.

Darhaqiqat ismim Sanjar yoshim 23 da, boʻyim 177 sm (sizga qiziq boʻlsa) kelishgan yigitman deb ayta olaman (har kimam oʻzi haqida shunday oʻylasa kerak!). Yana eng muhimi gʻirt boʻydoqman. Onamni taʼbiri bilan aytganda qoʻlimdan yigit kishi qilishi mumkin boʻlgan hamma ish keladi.(Lofdan holi)

Tizzamga shapatilab urdimu tushdan keyingi vaqtni kutib oʻtirmay, uydan asboblar qutisini olib chiqib, opoyni uyiga yoʻl oldim. Shu tobda u ham uch toʻrt hamrohlari bilan shoshib qayoqqadir ketatayotgan ekan. Meni koʻrgach ulardan ajrab chiqdi.

- Opoy tushgacha sizni yumishlarizni tez bajarib soʻng ketaman. Uydayam basi ishlar chiqib turibdi!

- Voyyy oʻzim oʻrgilay... rahmat Sanjarjon... - u quvonib ketdi, - Lekin shu deng... - sheriklari ortidan qarab qoʻyarkan, choʻntagidan kalit olib menga uzatdi, - Sanjarjon... haligi meni... siz-chi tortinmay uyga boravering hoʻp? Uyda, nabiram bor. Meni... men-chi zarur yurishim chiqib turibdida, - xijolatdan tutilib-tutilib qolayotganidan yuzi qizarib, qitmirona jilmaydi - Nafaqa kelayotgan ekan, odam koʻpayib ketmasdan borib tez navbat olvomasam, keyin yetmay qoladi... Kelsa olaman-u qaytaman,maylimi Sanjarjon?

- Boʻlmasa boshqa kuni kelarmana?

- Yoʻq... Bugundan qolsa boʻlmaydi..

- Ha mayli. Lekin oʻziz qancha vaqtda qaytasiz?

- Uzogʻi bir soat, boʻlmasa... Navbatga qarabda!

- Him... Men borib ishni qilib turaman!

- Maʼqul gap... Yashang Sanjarjon, - suyunganidan yelkamdan silab qoʻydi, - Endi siz uyga boringda hech tortinmay kiravering...

Opoy nafaqa ilinjida hamrohlari ortidan jadallab ketdi, men esa opoyni uyiga qarab shoshdim. Sababi opoy kelmasdan ishni bitirib tezda ketish kerak, aks holda qoʻshimcha ishlar buyuradi, kechgacha qoʻyib yubormaydi. Keyin mijgʻov ayolni vaʼzxonlikni eshitishga sira toqatim yoʻq. Shu oʻy-xayolda uchinchi qavatga oʻqday uchib chiqib, eshigini qoqdim hech kim chiqmagach oʻzim ochib ichkariga kirib bordim. Opoy nabiram uyda degani uchun tortinmay kirib boraverdim.

- Holisxon... Holisxon...

"Qayoqqa gumdon boʻldi buuu nabirasi?!"

Haya, esim qursi! Aytgancha asosiy qahramoni tanishtirishni unutibman. Bu opoyning 17 yoshlardagi nabirasi Holisxon.

Mahalladagi gʻiybatchilar uch kunlik kelin deyishar ekan boyaqishni. Bunga sabab bundan besh-olti oycha avval turmushga chiqqan edi. Uch kun oʻtgach qaytib kelib qolibdi. Kuyov tomon qiz bola emas ekan deyishganmish, qiz tomon kuyovni uch kun oʻtib bu mashmashani koʻtargani uchun tuhmatchilikda ayiblashaytganmish. Shunda opoy kattalarni taziqi ostida qolib ketgan nevarasiga rahmi kelib, uyiga olib kelib olganmish. Xullas mahallada shunday mish-mish gap, quloqqa chalingan edi...

Avvaldan Holisxon buvisinikiga tez-tez kelib haftalab turib ketardi. Xudo husndan, qaddi-qomatdan siqmagan bu qizni, aql-hushli, fahm-farosat joyida. Biroz olifta satangligi inobatga olmasa, ideyal qiz. Aftidan koʻp yigitlar buni kamchilik deb bilmaydi shekilli, qiz oʻn oltiga toʻlib ulgurmay xaridori chiqibdi... Men bir necha bor opoyni uyida koʻrishib gaplashganman kirishimli, xushfeʼlgina qiz edi. Toʻgʻri qalin boʻlmasada harqalay tanish bilashlardek salom-alik qilib turardik. Ochigʻini aytsam unga hech qachon jiddiy qaramagan ekanman. Sabab uni nozik gavdasiga qarab doimo yosh qizcha deb bilardim. Hattoki turmushga chiqayotganini eshitganimda ʼʼNahotkiʼʼ deb hayratga tushgandim.

Mavzuga qaytsam. Holisxonni shu yerdaligiga ishonchim komilligi uchun bir-ikki tomoq qirib toʻgʻri oshxonaga kirdim. Asboblarni tashlab, chinni-chiroqday qilib tozalangan, shohona jihozlangan oshxonaga havasla, suvi tortmay qolgan rakovinaga esa noxush termildim. Shu top qulogʻimga hammomdan bir maromda oqayotgan suvning shaldirash ovozi eshitildi. Umuman kutilmagan oʻy bilan, yani suv toshyabdi degan oʻyda borib eshikni itardim. Yogʻochlari namiqib yaxshi yopilmay qolgan eshikning ikki barmoq sigʻarli tirqichi toʻrt enli darajada surilib, orqasiga suyab qoʻyilgan allanimaga taqalib qildi. Shundagina miyamga bir fikr uruldiyu, beixtiyor hayajon bosdi.

"U choʻmilayotgan boʻlsa kerak!"

Ixtiyoriymi ixtiyorsiz yana eshikni ohista itardim. Eshik yana biroz surildi,ammo yanada qattiqroq taqalib qoldi. Boshqa itarmadim ammo allaqanday hayajon bilan atrofga qarab olib tirqichga quloq tutdim. Tanasini ishqalab yuvayotganga oʻxshash ovoz eshitilardi. Ichim qizib koʻzlarimni yumdim. Shu hamoni, miyamda qizning xayoliy tasvirlari jonlana boshladi. Qarshimga sovun koʻpigiga burkanib tanasini ohista siypalab yuvinayotgan, atirgul barglar solingan vannada yotgan... Xullas aʼqilning kuchi qizning xayoliy siyratga jilva berardi. Ayni damda shimimni ichida, oʻzgacha hissiyotlar darakchisi harakatni boshlab yuborgandi. Xayollarim esa yanada tiniqlashar, boʻydoqlarga xos fantaziyalar har sonya meni battarroq vasvasaga solardi. Shu on ehtirosli "oh" degan ingroq ovozdan koʻzlarim ochilib ketdi-yu, eshik qiya tirqishidan yon devordagi parlangan koʻzguning bir qismi, anashu koʻzguda esa qizning yalangʻoch aksini koʻrindi. Bu kutilmagan surpriz, men tasavvur qilgandan-da ajoyib manzarani hadya etdi. U vanna chetiga oʻtirib koʻzlarini xumorlanib yumib ochar, qoʻli bilan koʻkragini silar, siqimlar ikkichi qoʻli esa pastroqda, tanasini bu qismi koʻzgu tasvirdan chetda edi, ammo qoʻl harakatlaridan, oyoqlari orasini silab oʻtirgani, ehtimol barmoqlar yoki biror jism yordamida nozik teshikchasi bilan oʻynayotgani kundek ravshan edi. Men-ku, qattiq ehtiros qamrab olgan xuddi filim koʻrayotgandek ichim yonardi... Yoʻq, yoʻq... rosti men avval bunday filimlar koʻrganman. Bu hayotiy tasvir, filimdagidan anchayin koʻproq hayajonga solar va ehtiroslantirardi. Men bir yuzimni eshikka bosgancha, tirqishga moʻralab koʻzgudagi qiz aksini zoʻr ishtiyoq bilan kuzatib turaverdim. Bu manzaradan zavqlanganim sayin, jinsiy azoyim shimim ichida siqilib azob chekardi. Chiqarib olishga esa istihola qilar, shuni uchun shimim ustida gʻijimlab-gʻijimlab qoʻyish bilan kifoyalanardim.

Oradan qanchadir sonyalar oʻtib borardi, men hamon zoʻr berib tirqishga moʻralar, ishtiyoq bilan qizni kuzatardim. Uning holati bir soʻz bilan aytgan, u sarxush edi... U shunchalar berilib ketgan ediki, nazarimda biror shovqinni eshitishi dargumondek tuyulardi. Ayni damda esa, koʻzgudagi xira tasvir menga juda-juda kamlik qilmoqda edi. Men yanayam koʻprogʻini istatay boshladim, shuni uchun eshikni ohista itarib koʻrdim... Afsus shoshqaloqlik, barchasini chippakka chiqardi. Eshik ortiga suyab qoʻyilgan jism, harakat natijasida shovqin chiqib qizni choʻchitib yubordi.

- Kim u?

Ustimdan bir chelak suv quyulgandek boʻlib, joyimdan qimir etolmadim, shu joyda koʻzgu orqali unga qarab turaverdim.

- Buvi sizmisiz?

Uni kuzatib turardim, u esa hadik bilan eshikka koʻz tikkancha javob kutardi.

- Buvi!

- Men... Sanjarman.

Uzoq sukut saqlasam tashvishga tushib, vahima koʻtarishidan hadiksirab javob qaytardim.

- Siz...

U ichkarida boʻlsayam, beixtiyor nozik joylarini qoʻli bilan berkitib bir muddat shu zaylda turib qildi. Sal oʻtib, qayerdaligini idrok qildi shekilli, qoʻllarini tushirdi. Biroq koʻzini eshikdan olmay soʻradi:

- Sanjar aka, buvim shu yerdami?

Uning qaltiroq ovozida, goʻyo allaqanday sir bordek, ayni dam oʻzimni mutlaqo xotirjam his qilib javob qaytardim:

- Yoʻq edilar... Meni oʻzlari chaqirdilar, bir ikkita tuzatadigan narsa bor ekan, shunga kelgandim... Aytolmaysanmi qaysi rakovina quvuri tiqib qolgan ekan?

- Haa... Oshxonada, bu yerdagi emas oshxonada....

Aftidan savol-javobimizdan, u ham xotirjam boʻldi shekilli dush ostiga surilib yuvina boshladi. Men xira tasvirda boʻlsaham uni koʻrib turibman, u esa meni koʻrmayabdi ammo eshikdan nari ketmayotganimni sezib, hanuz diqqat bilan eshikka termilardi.

"Boʻldi, filim tugadi!"

Unda ortiqcha shufqa tugʻdirmaslik uchun, eshikdan nari ketishga majbur boʻldim. Oshxonaga oʻtdim, ammo xayolim eshik oldida qoldi. Rakovina quvurni oʻn besh daqiqaga bormayoq tozalab boʻldim. Lekin shoshmay karedor yaqinida, chuqulanib turaverdim. Chamasi yana ikki, uch daqiqada, suvning ovozi ham oʻchdi. Sal vaqt oʻtib eshik qiya ochildi, avval boshi soʻng yalangʻoch yelkalari koʻrindi. Men oʻzimni unga qaramayotgandek tutdim. U bunga ishonib, asta boʻy koʻrsatdi.

"Voh-voh"

Koʻkragi barobar sochiqqa oʻralib olgan, baxtga qarshi sochiq pastki nozik joylarni bazoʻr berkitib turardi. Afsuski bu shahvoniy manzaradan huzurlanish baxti ikki sonya davom etdi xolos. U roʻparadagi eshik tomon tez yurib ketdi. Uni ortidan kuzatib turib, omad mendan yuz oʻgirdi deb koyina boshlagan edim. Ammo ne baxtki, kutilgan omad yana men tomon yuz burdi. U eshikni ochilmadi, nima qilarini bilmay koridorda oʻralashib qoldi. Tushundimki boya opoy aytgan buzilib qolgan qulf, manshu eshikniki ekan.

Qiz bechora biroz urinib ocha olmagach, ortiga oʻrgilib meni koʻrdi, uyalganidan ovozi titrab salomlashdi:

- Ocholmayabman! - dedi jilmayishga urinib.

- Vaalaykum assalom...

Ortiqcha soʻzsiz, ambur bilan atverkani olib unga yaqinlashdim. Eshik tagida bir tizzamni choʻkka tushirib olgancha, tortqiga ilinmay qolgan dastani qayirib, shoshmasdan eshikni ochishga urinardim. Ayni damda qoʻl harakatimni nazoratida ortiqcha qiyinchilik boʻlmasada, koʻzlarimni boʻy soʻndirish zoʻr mushkulot tugʻdirardi. Sababi oʻquvchiga malumki, shundoqqina yonimda bitta sochiqqa oʻralib bir parivash turardi. Uning namlangan uzun sochlari, ochiq yelkalari, sochiqdan boʻrtib chiqqan koʻkraklar, oppoq sonlari, oyoqlar... Oyoqlari esa shunday beqiyoski, birgina teginib silab qoʻyish uchun hamma narsaga tayyor qilib qoʻyadi, kishini...

U allanima deb gʻulduradi, boshimni koʻtarib yuziga qaradim. Qoshlari chimirilib, oʻqraygan nigohini chetga burib qarashlarimdan aziyat chekayotganini anglatmoqchi boʻldi. Biroq bu qiligʻi, unga erkalangannamo tus berib, chiroyini yanada ochib meni kuchliroq maftun qilib qoʻydi. Endi xuddi sexirlanib qolganday, yanayam oshkora koʻz yugurtira boshladim.

- Namuncha, - shivirladi, - yeb qoʻyaman deb qaraysiz?

- Uyalyapsanmi? - dedim, surbetligim tutib.

- Ha.. - labi titrab, koʻz qirini bir lahza pastga qaratib oʻtib, shivirladi, - betamiz!

Men shundagina tushundimki, uni uyaltirayotgan narsa qarashlarim emas, oʻzim bilmagan holda taranglashgan jinsiy azoyim sabab koʻtarilib qolgan old tomonimni unga namoyishkorona qaratib olganim ekan. Doʻppayib ketgan shimimga bir qarab oldimu, ajib bir zavqni his qilib, uning koʻzlariga qaradim. Nigohini tutib olishga urindim, uddalaganimda esa jilmayib asta gap boshladim:

- Sen juda chiroyli qiz ekansan...

"Aytmasanang ham bilaman!" deganday labi qiyshayib, magʻrurlanib tepadan qarab qoʻydi.

Ooo, bu qarashda goʻzal qizlarga xos kibr, mensimaslik, husnidan magʻrurlik qorishmasi mujassam edi. Balki aslida bunday emasdir, biroq oʻsha lahzada shularni his qildim. Bu mendagi izzat nafsni qitiqlab, niyatimni boshqa oʻzanga burib yubordi. Oʻzi aslida uni goʻzalligini madh etib, koʻz uzolmay qolganimni izohlamoqchi edim. Endi esa boyagidek mahliyo boʻlib emas kinoya bilan unga koʻz tikdimda, har soʻzimni oʻylab-oʻylab salmoqli qili gap boshladim:

- Ayol va erkak tarbiyati shundayki...

- Qanday? - kinoyali, labini qiyshaytirdi.

- Masalan sen ayolsan, hissiyotlaringning asil maskani boʻlgan yerini... Yani uyatli joylarni yashirishing-a hojat yoʻq...

Bu gapimdan lov qizardi-yu, sochiqni paski yerini biroz pastga tortib qoʻydi, biroq tepasi boʻshab ketishidan qoʻrqib oyogʻini chalishtirib turib oldi. Uning bu qiligʻini koʻrib yanada zavqim oshib miyigʻida kulib, soʻzimni davom etdim:

- Biz erkaklarda esa, bu jarayon biroz noqulaylik tugʻdiradi... Nima desam ekin... Bu-chi aʼqilga boʻy soʻnmaydigan jarayon...

Shimimni boʻrtib turgan qismiga ishora qildim, u koʻz tashladi-yu uyalib yuzini chetga burdi. Achchiq qilib qoshlarini chimirdi, lablari qimirladi.

- Ahmoq!

Bu haqoratini bazoʻr eshitgan boʻlsam ham, labini uzoq qimirlaganidan bildim ichida yaxshigina soʻkib oldi. Men bunga ahamiyat bermadim. Birozdan keyingi holatini koʻrish ishtiyoqida, ovozimga vazminlik berib soʻzlayverdim:

- Bilasanmi Holisxon, tarbiyatda shunday moʻjizalar sodir boʻladi...

- Menga nima!

Uning zardasiga beparvo davom ettirdim:

- Ammo biz bunga doyimam eʼtibor bermaymiz!

- Uvvv... Faylasuf!

Oshkora jilmayb, ustimdan kulgan boʻldi. Men ham kulib qoʻydim, faqat undan farqli oʻlaroq, men birozdan keyin uning chehrasi qanday tusga kirishini tasavvur qilib kulib qoʻydim.

- Bu sen kutmagan vaqtda, sen boʻlishing mumkin boʻlmagan joyda sodir boʻladi. Bir kuni kelasan-u, umuman boshqa tomonga qaragan bir tirqishga nigohing tushib qoladi... Shunda sen oʻsha moʻjizani koʻrasan... Bir jismda boshqa bir jismni aks etish qonuni amalda ishlayotgan boʻladi...

- Yaniy?

Uning sarosimali koʻzlariga bir muddat zavq bilar qarab turdimda, ovozimga sirli tus berib pichirladim:

- Yaniy, devordagi koʻzgu orqali xonani umuman boshqa tomonini koʻrish mumkin boʻladi... Bu moʻjiza toʻgʻrimi?

Ortimga oʻgirib, hammomni eshigiga qarab qoʻydim.

- Siz... Siz.. - nimani nazarda tutayotganimni fahmlagan qizning ovozi titrab, rangi devordek oqarib ketdi, - ne... nega?

- Nega?.. Bilmadim! Oʻzim istamasam ham...

Koʻzim tushganidan buyon yuragimni orziqtirib, shahvoniy hislarimni qoʻzgʻayotgan oyoqlari tomon qoʻl uzatib - tizzadan, sonigacha bir-ikki siypalab:

- Sen goʻzal qizsan... - dedim.

Shu payt xuddi atay qilgandek urinishlarim ish berib, eshik qulfi ochildi. Beozorgina tizzasi bilan qoʻlimni surib, oldimdan hatlab ichkariga yurdi. U xonaga kirib borarayotganida, ancha boʻshashib ketganini tizzalari bulanar darajada qaltirayotgadi. U shu holatda, esankirab qolgan kishidek avval shkaf eshigini ochdi, keyin yopdi va yana ochdi. Soʻng yotoq devoni toʻshalgan choyshabni olib eginiga tashladi. Endi u tanasini butun qismini yashirib olgandi. Men esa bu vaqtda eshik yopilib qolishidan tashvishlanib, eshikni qiya ochib olgancha, eshik qulfidagi burama mixlarni boʻshatardim. Ayni paytda nogohimni bir cheti bilan qizni ham koʻzdan qochirmadim.

U qoʻliga soch quritgichini olib, mendan ikki qadam naridagi razvedka yonida oʻychan turib qoldi. Rangida rang yoʻq, koʻzlari sarosimalikdan jovdirar, menga allanima demoqchidek chogʻlanar, aytar soʻzini yoʻqotgandek yanayam boʻshashib nigohlarini boshqa nuqtaga olib qochardi. Uning uyatli sirlari oshkor boʻlganidan, qattiq iztirob chekayotgani qiyofasidan bilish mumkin edi.

ʼʼOh, boyagi gaplarim, yugurik qoʻlim!ʼʼ

Bechoraning maʼsum chehrasiga qarab, oʻzimiyam koʻnglim xira tortib ketdi. Bir tomondan bu goʻzallikka butun vujudim bilan maftun boʻlsam ikkinchi tomondan rahmim keladi. Qani endi, u imkon bersayu bagʻrimga bosib, koʻngliga taskin bersam. Bundan ortigʻiga davo qilmasdim.

- Holisxon... - yarq etib qaradi, - Sen bilan sodir boʻlganlari... Nima desam ekan... Biz yigitlar ham shunday qilamiz... Haligi... Bundan uyalma, men tushunaman... Turmush koʻrgan qizsankuuu... Toʻgʻrimi?

"Bu yana nima derkin?!" degandek koʻzlarida qoʻrquv bilan qarab turardi.

- Sen... Men... Nima desam ekan! Nafs sunʼiy qoniqish... Axir bu uyat boʻlsa ham... Ayolga ham erkakka ham kerakli kundalik ehtiyoj-ku toʻgʻrimi? - dedim, pichirlab.

- Siz... - koʻziga yosh qalqib, ovozi battar boʻgʻildi, - Siz nega poyladiz?

Aybdordek koʻzlarimni olib qochdim, bor eʼtiborimni ishga qaratdim. Oraga uzoq jimlik choʻkdi, bu orada eshik qulfini chiqarib olib oʻsha yerni oʻzida ocha boshladim. U esa hamon jim, koʻzlarda jiqqa yosh bilan meni kuzatib turardi. Vijdonimni qiynayotgan aybdorlik hisini oʻzimdan soqit qilish uchun, ogʻiz juftladim.

- Holisxon koʻz yosh toʻkib meniyam qiynama... Toʻgʻri men aybdorman mushukday pisib kelib poylamaganimda, xudbinlik qilib senga oshkor qilmay, ichimda saqlaganimda. Sen bunday oʻngʻaysiz, nochor qiyofada turmasding...

U koʻzyoshlarini artib olarkan, toʻgʻri degandek bosh irgʻab qoʻydi.

- Ammo sen ham meni ayblashdan avval oynaga bir qariganda, soʻng oʻylab koʻr... Ayni damda husning kamolga yetib shunday barkamolsan... Xudbinligim, jussasini tik tutib turishi shundayin ehtirosli bir manzara aks etgandi. Buni mahoratli rassomning, boʻyoqlari oʻz oʻrnida ishlatilgan asarlaridagini koʻrish mumkin edi. Ha... Bu lahza... Bu lahzada, hattoki yuragim dupuri oʻzimga eshitilib ketdi. Qoʻlimdagi soch quritgichni bir siltab toʻkdan yulib oldim, biroq keyin qoʻlimdan tushib ketdimi yoki uloqtirib yubordimmi buni oʻzim ham anglay olmay qoldim. Oyoqlarimiz ostida "tap" etgan tovushdan, uning hiyol choʻchib ketganiyu, jovdirab turgan bir juft koʻzlariga qarardim. Bu koʻzlar qarida, nogahon boʻsa taftidan esankirab qilgan qizning qalbini pinhoniy hayajon titratib turganiga guvoh boʻlish mumkin edi.

Xayol boshqa-yu, hayot boshqa! Har bir boʻydoqqa maʼlumki, u yolgʻiz qolgan chogʻ bunday lahzalarni xayol surar ekan, eng buyuk rejissyor singari - har bir onni puxta rejalaydi, eng iqtidorli aktyordek - mohirona roʻl ijro qiladi. Ammo xayol olamidan tashqari real hayotda bunday omadga duch kelib qolsachi?!

Taassufki, men ham shoshib qolganimdan qiz shoʻrlikka qattiq ozor berib quchoqlar, ezgʻilar oʻquvsizlarcha oʻpar edim... Shu tobda yonginamizda allaqanday qoʻshiqchi, sevgi haqida baralla kuylay boshladi. Ikkimiz ham bir seskanib atrofga alangladik.

- Buvim... Buvimlar...

U dokadek oqarib, chiranib bagʻrimdan yulqib chiqtiyu, telefonga yopishdi. Quti oʻchib, ovozi titrab suhbatga kirishdi:

- "Ho labbay... Ha... Haa... Kelishdi... Kelishdi...ʼʼ - menga maʼnosiz nigoh tashlab, tartibsiz matoni u-yer-bu yerini toʻgʻrilab qoʻydi, - "Menmi?.. Yoo, yigʻlaganim yooo... Ovozim..." - goʻyoki yuragi dupurini bosayotgandek, bir qoʻlini chap koʻksiga qattiq bosib oldi, - "Ovozim!.. Bilmadim buvijon, telefonda shunday eshitilayotgandir... Haa... Telefonni beraymi?... Hoʻp!ʼʼ

Menga u tomonni ovozi eshitilmasdi, biroq qizning javoblaridan, buvisi nimalarni soʻrayotganini fahmlab turardim. Lekin baribir biror nimani sezib qoldimikin deb choʻchirdim.

- Buvimlar, siz-ni soʻr-a-ayabdilar...

U hayajondan shivirlab telefonni menga uzatarkan, hech nimani sezdirib qoʻymang deganday iltijoli koʻz tikib yutinib qoʻydi. Koʻnglim gʻash tortib telefonni qulogʻimga tutdim.

- "Labbay eshitaman!"

Oʻzimni bosib olishga urindim.

- "Kelvoldizmi Sanjarjon?"

Opoyni kayfiyatida, soʻz ohangida men shubha qilgan alomatlar yoʻqligini anglab koʻnglim ancha xotirjam tordi. Xavotirda turgan qizga, ohista bosh irgʻab ʼʼhammasi joyidaʼʼ deganday jilmayib, xotirjam suhbatga kirishdim.

- "Ha, keldim... Holisxon shu yerda ekan. Tasirlash kerak joylarni oʻzi koʻrsatdi. Rakovinani quvurini boya tozalab qoʻydim. Endi eshik qulfini tuzatyabmiz..."

- "Balli... yashang!" - quvonib maqtab-maqtab qoʻyi, - "Sanjarjon boʻlganizdan keyin ketib qolmang, birga tushlik qilamiz hoʻpmi?"

- "Hop... Oʻziz qancha vaqtda qaytasiz?"

Bu savolni berar ekanman, koʻnglimda bir gʻalayon uygʻonib, qizga suqlanib koʻz tashlab qoʻydim. U ham javoban, hiyol jilmaydi.

- "Hozir navbatim, kelib qoldi oʻzi... Yana yarim soat, uzogʻi bilan!"

- "Ha, kelavering shoshilmay, ungacha ishni bitiraman."

- "Him... Faqat ketib qolmang hoʻpmi?"

- "Hoʻp!"

- "Telefonni Holisxonga bering!"

Ikki qadam narida, qulogʻini ding qilib turgan qiz qoʻlini telefonga uzatib:

- Meni soʻrayabdilarmi? - dedi jilmayib.

- Ha...

Menam qitmirona, harakat qilib yupqa mato ustidan yelkasi uzra ohista silab soʻng kaftiga tutqazdim. Erkalanib, kiprik qoqib menga orqa qilgancha ikki qadam nari ketdi. Qizning noz-karashmasidan maʼlumki hozirda menda imtiyozlar ulkan. Shularni hisobga olib, unga dadil yaqinlashdim. Hamin qadar orqasiga tiralib, telefon tutib turgan tomoniga yuzimni qoʻydim. Ularni suhbatini tinglashga mushtoq kishiday. Aslida butun vujudim, oʻy xayolim toʻxtab qolgan ishimizni davom ettirish, ishtiyoqida yonardi. Qizdan hech qanday qarshilik qilmagach, ohista bir qoʻlim bilan qorin sohasidan oʻrab, quchib oldim. Mato orasidan qoʻl tiqib, yengil harakat bilan sochiqni tortdim. Sochiq silqib oyoqlari tagiga tushdi.

- "Hooo buvijon!ʼʼ

- ʼʼBuzilgan, narsalar boʻlsa, Sanjarjonga topib ber!ʼʼ

- "Yoʻgʻuuu buvijon!ʼʼ

U engashib sochiqni olmoqchi boʻldi. Biroq men yoʻl qoʻymadim. Uni mahkam quchoqlab oldim.

- ʼʼYoʻgʻmi? Ha mayli... Unda menga quloq sol Holis... Sanjarjon ketib qolmasin, men qaytishda oshxonadan osh olib boraman, birga tushlik qilamiz... Keyin Sanjarjonda maslahatli ish bor, hammomni kafelini qayta qurdirishimiz kerak... Tushundingmi qizim? Shuni uchun borgunimcha ketib qolmasin!ʼʼ

Shu chogʻda, u ayol qanday oʻy tashvishda yurgani menga qiziq emasdi. Men engiga yupun mato tashlab olgan, yalangʻoch qizni qattiqroq quchar orqasidan ohista siltab oʻynashar.

ʼʼKetib qolmayman!ʼʼ deya shivirlab, qizni oppoq boʻyniga, xushbichim yelkalariga asta-asta labimni bosdim. Qiz bundan entikib ketardi. Biroq suhbatdoshiga sezdirmaslik uchun, ovozini koʻtarib gapirdi:

- "Hoʻppp... Hop, buvijon hoʻp boʻladi..."

Telefon oʻchgach, biroz choʻzilib deraza tokchasiga qoʻydida, quchogʻimdan chiqishga urinib shivirladi:

- Gazga choy oʻqishim kerak!

Unga javoban, qattiqroq quchib, ikki kaftim bilan koʻkraklarini ohista ezgʻiladim. U entikib yana boyagidan-da ojizroq qarshilik koʻrsatdi:

- Buvim kelib qoladi...

- Mayli...

Qulogʻiga shivirlab, ertalab boʻynidan oʻpdim burnim bilan ziraklarini oʻynadim. Shu asnoda old tomonini ochib badanini siypaladim.

- Birov koʻrib qoladi...

Qalin pardalar ortida boʻlsakda, engidagi matoni yechishimga yoʻl qoʻymay xavotirli pichirladi. Shunda uni bir koʻtarib, chekkaroqqa derazaning qalin pardalari orasiga oldim va harakatimni davom ettirdim.

ʼʼYoʻq... Yoʻq... Zinhor boyagidek xatoga yoʻl qoʻymayman. Aksincha ehtirosga boy oshiq singari maʼshuqamning yuragida, unutilmas imzoyimni qoldiraman. Nazariy tajribalarni amalda shunday ijro etayki, oʻla-oʻlgunicha bu onlarni entikib xotirlaydigan boʻlsin... Ha unutmasin!ʼʼ

Favqulodda xayolimga kelgan bu fikrdan, oʻzim ham joʻshib ketdim. Shoshilmadim, asta harakat qilaverdim... Ohista, asta... Ohhh, harakatlarim oʻxshagan sayin oʻzimni, bu ishlarni muntazam bajarib kelgan pornografik filimlar aktyoridek xotirjam his qila boshladim.

Koʻkraklar bilan oʻynab zerikkan qoʻllarim pastlay boshladi... Pastga... Pastga... Yanayam pastrogʻga... Barmoqlarim qirtishlangandan soʻng, yana nish ura boshlagan qattiq tuklarga yoqimli ishqalanib oʻti-yu, vertikal chizilgan ariqchaning nam qirgʻoqlari boʻylab yuqoriga pastga ohista ishqalandi.

"Ohhh jonim"

Anashu lahzada maʼshuqamning labidan chiqib ketgan tovushlaru, ehtirosli titrab oʻzini yoʻqotib qoʻyishi. Ayniqsa yuqori chiziqni boshlanish nuqtasida qoʻmondonlik qilayotgan naychani erkalaganimda... Oooo, butun vujudi bilan borliqni unutardi.

"Jonim!"

Meni birgina istagim, mumkin boʻlsa burchim - maʼshuqamni shu onlarini yanada uzaytish, hammomda yakuniga yetkazilmagan ishini tugatib olishiga yordam berish edi. Barmoqlarim tez harakatlanar, lazzat iskanjasiga tobe maʼshuqam quchogʻimda har maqomda toʻlgʻanib titrab-qaqshab oh totardi.

Uning qoʻllari qaysidir lahzalarda musht boʻlar, bazida silkinar, goho meni biror yerimni ushlab olardi. Albatta uning bu harakatlari ixtiyoriy emasdi. Shunday lahzada uning qoʻllari sonlarimga tegayotganini sezdimu, miyamda ajoyib fikr uygʻondi. Shu vajdan harakatlarni susaytirib, bir muddat chalgʻidim yani bir qoʻlim bilan shimimni boʻshatib depsinib-depsinib yechib tashladim. Tursigimni tag qismini biroz surib, jinsiy azoyimni ozodlikka chiqardim. Qiz tushmagur, muhim palla boshlanajagini sezganday, entikib qarab qoʻyardi.

ʼʼEy, yoʻq qizaloq!ʼʼ

Men teshikchani zap etishga shoshmadim. Shunchaki oʻzimni azoyimni maʼshuqam oʻynatishni istardim. Qizni oʻzimga qaratib olib, orqasini devorga taqadim, lablaridan, koʻkragidan oʻpdim, soʻrgʻishlarini soʻrib erkaladim. Shu asnoda uniyam bekor qoʻymadim, qoʻllaridan ushlab kerakli manzil tomon yoʻnalish berdim. Ummm... Bildimki uning, hayajoni oʻquvsiz harakatlaridan birinchi bor bunday dastakni ushlab koʻrishi ekan. Ustozlardek mehr bilan qoʻllarini tutib buni qanday bajarilishini koʻrsatib berdim. Bir-ikki, uch-toʻrt... Baxtimga shogirdim oʻquvli chiqib qoldi...

Biz yigitlar tan olaylik, bazilarimiz bu harakatlarni koʻp bor takrorlaganmiza?! Bu jarayonining lazzati, huzuri, kayfi oʻzimizga ayon. Biroq bu ishni, begona qoʻllar bajarsachi? Nozikkina, yumshoqqina qoʻllar... Nozanin qizning qoʻllari!!! Tarifiga tilim ojiz!

(Ishonavering, bunday mayin barmoqlar orasi qolgan asbob moylash, sovunlash hatto tupukka ham ehtiyoj sezmas ekan.)

Maʼshuqam oʻz ishini qoyillata boshlagach, biz goʻyoki ikki sportchidek musobaqalasha boshladik. Mening barmogʻlarim, uning oyoqlari orasida uniki esa menikini oʻrab olgandi. Nazarimda bu uzoq davom etmadi.

"Ohh!!!"

Spermalar toʻlqini uning qoʻllarga ilashdi... Toʻgʻri marraga birinchi boʻlib men yetib keldim... Tan olayin moʻljaldan biroz tez tugatdim. Ha ehtimol yoshim katta boʻlganda buni sharmandalikka yoyardim, ammo yosh, boʻydoqman quvvatim ikki, uch ishontirib aytaman toʻrtinchi raundgayam yetadi. (Bunday nozanin yoningda, vaqting bemalol boʻlsa, haftalab quchogʻimdan chiqarmay yotardim.)

Quvurlaridan spermalarni siqib chiqargach, poygada toliqqan tulporim ozroq boʻshashib qolgandi. Lekin maʼshuqamning, mayin barmoqlari orasida, mehirla erkalashlaridan tezda qaddini rostlab ikkinchi davraga tayyor boʻlib gijinglab ketdi.

Sabr-toqatning mevasini tatinadigan palla yaqin kelganini his qilib toqatsizlik bilan unga yopishdim. Bir qoʻlim belidan, ikkinchisi bilan sonlaridan ushlab, bir harakatda inni topib kirdi.

Teshikdan uncha qiynalmay oʻtib oldim, biroq shitob bilan qilgan harakatim natijasida maʼshuqamning oyoqlari yerdan uzilib, birozgina ozorlanib ingrab yubordi. Ingroq tovushi ham allanechuk quloqqa yoqib, kuchimga kuch qoʻshdi. Tabiatan nozikkina boʻlgan qizning, vazni sira ogʻirli qilmas, aksincha koʻtarib olganim uchun oʻzimga ham ancha qulay edi.

"Jonim, asilim" deya erkalab, zarbalarni tezligini oshib borardim. Adashmasam endigina 20 yoki 25 zarbani yoʻllagan edim. Birdan uning oyoq paylari taranglashib, boʻynimdan mahkam quchib hansirab, ingradi. Anashu lahzada shitob bilan otilib chiqqan suyuqlik sonlarim boʻylab oqib tushdi-yu, yengilgina titroq tutib oʻtib ketdi. Biroz quchogʻimda tutib erka olgach yana davom etdim, ikkinchi xuruj vaqtiga yetguncha 15-20 ga yaqin zarba yoʻlladim. Uchinchisiga esa undanam kamroq...

Bordi-yu 1970,1980 yillarda bu voqea sodir boʻlayotgandami! Bu holatni koʻrib: kuchli ehtiros vaqtida, maʼshuqam siydik qopchasi peshob tutolmay qolyabdi degan ehtimolga borardim. Ammo baxtimizga, taraqqiyot rivojlanib borayotgan, internet globallashgan davrida yashayabmiz. Ota-onamiz, ustozlarimiz oʻrgatishga iymanadigan narsalarni internetdan bilib olmoqdamiz.

Shaxsiy bilimlarimga tayanib, ishonch bilan aytaman bu siydik qopchasi peshob tutolmay qolishi emas. Bu jinsiy aloqa lazzatining eng yuqori choʻqqisi. Toʻgʻri maʼshuqamning tobiga yetib olishida, barmogʻlarimning hissasi koʻproqdir, lekin choʻqqini zab etish vaqtida asbobimning oʻsha nuqtada boʻlgani, suvlanish oqimini birinchi boʻlib his qilgani oʻzimga ham huzur bagʻishlardi.

Bir maromda zarbalar davom etar, har bir zarbamning effektini maʼshuqonamning suzilgan koʻzlarida, yoqimli boqishlarida, itoatkorona lab urushtirib, mehirla quchoqlab "Begim, sevgilim!" deya shivirlashlarida koʻrib eshitib oʻzimdan faxrlainb ketardim...

Nega endi faxr tuygʻusi? Chunki hayotida birinchi bor ayol bilan jinsiy aloqa qilayotgan yigit, taʼbir joiz boʻlsa bu ishni mukammal darajada bajarib qoʻysa!!!

ʼʼOhhh...ʼʼ

Finish yaqinlashgani sayin aqlni zab etib qoʻyadigan palla boʻlishi haqida, oʻqigan edim. Shuni uchun muddatdan biroz avval, mehnatkash pahlavonni oʻradan chiqarib olib, boʻydoqlar uslubidagi massajni boshladim. Bir-ikki... Uch-toʻrt yana bir-ikki...

"Ooooooh!!!" Finish... Sperma toʻlqinining ilk zarbasi, maʼshuqamning kindigi atrofiga, qolgani oyoqlar ostidagi choyshab ustiga toʻkildi. Bir muddat bir-birimizdan mamnun jilmayib turdikda, soʻng boʻsalar bilan minnatdorlik bildirib bir-birlarimizni siyladik. Soʻngra oʻsha yerga choʻkdik, avval u keyin men devorga suyanib oʻtirdik. Qoʻlimni yelkasiga oshirib quchdim, u esa suyukli yordek pinjimga suqildi. Shu tariq bir necha daqiqa, jinsiy yaqinlikdan olgan kayfimiz tasirida oʻtirdik. Ooo, bu damlarning lazzati, huzur halovat faqatgina oʻzimizga ayon. (Oʻsha onlarni eslasam hanuzgacha koʻnglim sarxush tortadi.)

Birdan Holisxon oʻrnidan sakrab turdi-yu qoʻrquvdan ovozi titrab dedi:

- Hozir buvijonim keladilar...

- Boʻl eginingga biror nima kiy.

U pastda yotgan choyshabni ustiga tashlab, atrofga olazarak boqdi. Nigohi oyoqlari ostiga tushgach, choʻkka tushib gilamchadagi namlikni, sperma qoldiqlarini choyshabni taq qismiga hafsala bilan artib oldi. Soʻng nariroqda yotgan sochiqni olib, xonadon tez chiqib ketdi. Shimimni kiyib, u-yer-bu yerimni toʻgʻrilab boʻlgach yuz qoʻlimni yuvish uchun ortidan vannaxonaga kirdim. U dushning tagida, shoshilib yuvinayotgan edi. Meni toʻsatdan kirganimni koʻrib, uyatchang qiyofasiga kirdi.

- Sanjar aka chiqib turing! - nozik joylarini berkitdi.

- Shuncha ishdan keyin, uyalish maʼnisiz emasmi?

Uning oʻzini tutishidan zavqqa toʻlib, kulib qoʻydimu, dushdan oqayotgan suvdan qoʻlimni yuzimni yuva boshladim.

- Sanjar aka... Iltimos, chiqib turing... Buvijonim kelib qolsa nima deb oʻylaydilar?!

"Jin urgur!" Opoyni daragini eshitdimu, sergak tortim. Biroz beparvo boʻlib xotirjamlikka berilib ketganim uchun oʻzimni koyib qoʻydim.

- Hoʻp... Senam tezroq boʻl!

- Him... Haligi iltimos qilsam boʻladimi?

- Boʻladi... Hozir tomdan tashla desang tashlayman!

Javobimdam sevinib jilmaydi-yu, bosh chayqadi:

- Yoʻq... Unday demayman. Malol kelmasa, kiyim javonimdan birorta koʻylak olib kelib bering iltimos!

- Jonim bilan... Boshqa narsa kerak emasmi?

- Um... Ummm, - boladek erkaknamo bosh chayqadi, - faqat tezroq!

Oʻzimga tanish xonaga kirib, garderobni ochdim. Tartib bilan terib qoʻyilgan liboslarga bir koʻz yugurtirib olgach, koʻzimga choʻgʻdek koʻringan koʻylak lozimni olib vannaxonaga qaytdim. Bu orada u dushdan chiqib sochlarini sochiqqa artib quritayotgan ekan. Koʻylakni qoʻlimdan tez olib eshikni yopib oldi.

Ichkarida turib:

- Sanjar akaooo... Yana bir iltimos, tifalga suv quyib toʻkka ulab qoʻying!

"Obbooo... Buyam buvinga oʻxshab ish buyuradiya!ʼʼ

Arzimagan iltimosini yerda qoldirmay, oshxonaga oʻtdim. Shu payt telefonim jiringlab qoldi. Telefonga javob berish chogʻi, imi-jimida Holisxon aytgan ishni bajardim. Shu asnoda deraza yoniga kelib opoyni yoʻlini poylay boshladim. Suhbatdoshim bilan uncha muhim boʻlmagan mavzuda suhbat, miyamda esa vaqtni hisob-kitobi... Opoy aytgan vaqtdan otib ham ketdi, biror sababdan ushlanib qolmasa, hademay kelib qoladi.

ʼʼIshi bitdi-ku... Endi opoyni tushligini yeyman deb oʻtirmay ketaversammikin?ʼʼ oʻylab qoldim. "Ha ketaman!"

Telefondagi suhbatni tugatgach, asboblar solingan qutimni koʻtarib kalladorga chiqdim, xonada qolgan atverka bilan ombirim yodimga tushni ularni olish uchun engashganimda tepamga bir sharpa keldi. Unga qaradimu, hayratdan ogʻzim ochilib qoldi. Boya koʻzimga choʻgʻdek koʻringan koʻylak, lozim sohibasi egniga shunday yarashib turardi. Halilam harorati ketmagan hislarim yana joʻsha boshladi.

- Munchayam koʻylagin oʻzing-a yarashmasa?

U kafti bilan yuzini yashirib, erkaknamo karashma qildi.

- Kelinligimdagi kiyimim. Odatda buni kiymasdim... Lekin boya siz tanlaganiz uchun... kiy... ki...

Opoyni ovozidan ikkimizam seskanib, eshik tomonga qaradik. Zinalar koʻpligidan, noliyotgan ayol hansirab qoʻlidagi laganni bazoʻr tutib turardi.

- Buni olmaysanmi qizim? Senga aqli kirmadi kirmadida!

Oʻzi bilan oʻzi boʻlib ketgan ayol bizlarni rang-roʻyimizga beparvo, vaysardi. Pensiya jamgʻarmasining elitib bermasligi, oshxonada taomni qimmatligi, novvoy nonini yupqalashtirgani... Opoyni vaysaganlari sayin bizning, koʻngillarimizdan xavotir arib, oʻzimizni hech nima boʻlmagandek tutardik.

- Sanjarjon nima boʻldi?

- Boʻldi opoy!

Eshikni bir-ikki ochib yopib koʻrsatdim. Oʻziyam tekshirib koʻrdida, odatdagicha maqtab-maqtab rahmatlar aytdi. Oshxonaga kirdi, u yerdan ham koʻngli toʻlib chiqdi. Televizorda esa hech qanday muammo topilmadi. Soʻngra hammomga boshlab kirdilar, aytishlaricha kafel plitkalari sirpanchiqmish, hammasini alishtirish kerak ekan. Mening holisollo hisobim boʻyicha chiqarilgan chiqim summasini eshitdilaru, bu fikirlardidan qaytib qoʻyaqoldilar. Keyin lutfan tushlikka taklif etildim.

Tushlikda boʻlgan suhbatlar haqida yozsam yana shuncha sahifa boʻlib, siz oʻquvchilarni bekorchi maʼlumotlar bilan zeriktirib qoʻyaman. Biroq shu suhbat davomida eshitgan bir maʼlumotimni aytib qoʻyishim kerakki, bu keyingi hikoyalarim uchun muhim, detal... Holisxon shu yaqin haftada, uyiga qaytib, tayyorgarlik darslarini olish uchun repetitorlik markaziga joylashar ekan.

Tushlikdan soʻng men ketishga chogʻlangan edim, opoy; bir daqiqa shoshmang, xizmat haqqisi berib yuboray, deya pul olgani xonasiga kirib ketdi. Ixtiyorimda bir-ikki daqiqa fursat tugʻilganidan shodlanib, unga oʻtli nogoh tashladim:

- Shunday qilib uying-a qaytar ekansan-da?

- Ha, shunday!

- Qachon qaytasan?

- Bilmadim!

Ketar jafosiga, bir boʻsa ilinjida unga yaqinlashib, shivirladim:

- Holisxon yana uchrashishga umid qilsam boʻladimi?

- Sanjar aka... Men... - u jiddiy nigohda boqib, - Men anaqa qizlardan emasman...

Uning soʻzidan; "Men senga, istagan vaqtda uchrashadigan fohishamanmi? " degan achchiq iztirob aksi namoyon boʻldi-yu lablari titrab ketdi. Soʻzlari maʼnosi tushunib, yuragim chizilladi.

Bir tomondan undan xafa boʻlsam, boshqa tomondan shuncha ishlar boʻlganiga qaramay yuzidan hayo ketmaganini koʻrib xursand boʻldim. Balki bizda bunday yaqinlik boshqa boʻlmas, lekin koʻz-koʻzga tushadi. Shunday paytlarda, men oʻz hirsini oʻylaydigan, bir nafs bandasi boʻlib gavdalanishni istamasdim.

- Oramizda nima boʻlgan boʻlsa boʻlib oʻtdi... Lekin baribir sen mening nazdimda hayoli-iboli qizsan! - yaqinlashib, peshonasiga labimni bosdim, - Yopishvoladi deb oʻylagan boʻlsang xato qilasan... Men yoki bu voqea sabab, seniga biror aziyat yetmaydi....

Mendan bunday munosabatni kutmagan shekilli, avvaliga hayratlandi soʻngra mamnun jilmaydi. Uning tabassumini yana koʻrib yakun dil xiraliklarsiz tugaganiga imonim komil boʻlib, xayrlashdim.

- Mayli omon boʻl.

- Siz ham...

Oshxonadan chiqib, oyoq kiyimimni kiyayotgan vaqtim opoy ham, qoʻlida ikki, uchta 5000 ming soʻmlik koʻtarib chiqdi. Rat etganim hamoni, quruqdan-quruq rahmatlar aytib koʻchagacha kuzatib chiqishdi.

Hammasi yaxshi-yu, ammo baribir qizdan umid uzib ketolmasdim.

ʼʼUchi?ʼʼ shunchali yaqinlikning rishtalari, mustahkam boʻladi-ku, osongina unutish mumkinmi? Bilishning yagona yoʻli bor. Halimga kelgan fikrdan, suyunib opoyga yuzlandim.

- Yana yumushlariz boʻlsa chaqirtiravering opoy!

- Rahmat oʻgʻlim... Albatta chaqiraman albatta!

- Sizda telefon raqamim bor-aaa?

Yonimizda turgan qizga, sirli koʻz tashlab qoʻydim.

- Ha, bor... Sanjarjon deb yozib qoʻyibman... Hmmm bor!

- Mobodo oʻchib ketsa, eslab qolish oson... Raqamim ,- atayin u ham eslab qolsin deb raqamimni bir necha bor qaytarib aytdim - Shu yilimga mos raqamlar, eslab qolish oson!

- Ha...

Xayrlashib uyga qaytdim. Bordi-yu qiz koʻngil uzolmasa telefon qiladi degan umidda edim. Kunlar oʻtdi, haftalar, oylar... Bu orada opoy bir marta chaqirdi. Suhbat orasiga gap uchirib nabirasi haqida bilib oldim. Uyiga qaytib, repetitorda qattiq tayyorlanayotgan ekan. Institutga kirarmish...

Oradan oylar oʻtdi, qish qirovli kunlar, vahima koʻtarib covid kirib keldi. Hamma allanima tashvishida, hadikda... Qizdan butkul umidimni uzibham yuborgandim. Kutilmagan bir vaqtda (bozorchada navbatda edim) telefonimga SMS keldi.

"Assalomu alaykum, sogʻ omonmisiz?"

"Vaalaykum assalom... Shukur omonmiz!"

"Oʻzizni ehtiyot qiling... Gegenaga roya qilib, niqobda yuring!"

"Raxam mehribonim... Kechiring lekin sizni tanimadim?"

Biroz oʻtib notanish raqamdan telefon qoʻngʻirogʻi boʻlib, SMS da yozilgan tilaklar soʻzda aytilganda, ovozidan tanidim. Biroq ovoz mendan biroz nariroqdan eshitilgandi. Ortimga yoʻgʻrildimu, uch-toʻrt qadam narida, yuziga niqob taqib olgan ammo koʻzlaridan sogʻinch hissi ufurib turgan qizni koʻrdim.

"Unutmabsanda?"

TAMOM...

Muallif: -Oshiq-